ขยะไปไหน

     ความเดิมเมื่อตอนที่แล้ว (ขอ ลิเกหน่อยครับ)ผมได้ว่าถึงภาพรวมแบบกว้างๆของรูปแบบการรีไซเคิล
ทั่วไป ถึงตอนนี้คนเราทั่วไปที่ไม่ได้ทำ ธุรกิจรีไซเคิล คงรู้จักขยะรีไซเคิลตามบ้าน กันอยู่บ้างอย่างที่ได้เคยรับรู้มา
เช่น ขวดแก้ว พลาสติก กระดาษ ส่วนขยะรีไซเคิลแบบอุตสาหกรรมที่มีมูลค่ามหาศาล อย่างที่ท่านไม่เคยรู้มาก่อน
เป็นเรื่องที่ผมจะเผยความลับเรื่องนี้ให้ท่านทราบในฉบับอื่นๆที่สมควร แต่ตอนนี้เรามารู้กันถึงเรื่องขยะรีไซเคิล
ตามบ้านว่า เริ่มและจบอย่างไรนะครับ
        ขยะรีไซเคิลตามบ้านนั้นส่วนใหญ่แล้วโรงงานที่ต้องใช้วัสดุประเภทนี้ จะชอบมากครับเพราะตาม
ข้อเท็จจริงสินค้าทุกชนิดที่กำหนดให้ใช้ในชีวิตประจำวันของคนเรานั้นจะต้อง ผลิตจากวัสดุที่ไม่เป็นอันตรายต่อ
ผู้บริโภคทั้งทางตรงและทางอ้อม จะต้องผ่านการตรวจสอบอย่างหนักกว่าเราๆท่านได้มาใช้กันยกเว้นบางโรงงาน
ที่ไม่ซื่อเท่านั้นละครับ เคยได้ยินข่าวที่เขาเรียกคืนสินค้าประเภทของเล่นที่ผลิตในเมืองจีนเป็นล้าน ชิ้นมั้ยครับ ข่าว
ว่าของเล่นเหล่านั้นใช้วัสดุที่มีสารตะกั่วเจือปนเกินมาตรฐาน เขากลัวว่าเด็กจะเป็นอันตราย นี่คือตัวอย่างหนึ่งการ
เลือกใช้วัสดุกับผู้บริโภค สรุปว่าวัสดุรีไซเคิลที่ใช้กับคนเมื่อกลายมาเป็นขยะรีไซเคิลแล้วมักจะเป็น วัตถุดิบที่ดี ไม่
มีปลอมปนสารมีพิษใดๆ(ตามหลักการนะครับ)โรงงานรีไซเคิลจึงชอบกันมาก นอกจากนี้ยังหาซื้อหาขายได้ง่ายๆ
ครับ ง่ายขนาดมีกันทุกบ้าน อยู่ที่ใครจะใส่ใจเก็บหรือไม่เท่านั้นเอง เริ่มจากอาหารก่อนพวกขวดน้ำ ขวดนม
พลาสติก หรือขวดพลาสติกที่ใส่น้ำยาที่ใช้ในบ้านเช่นน้ำยา ล้างจาน ล้างห้องน้ำ สบู่เหลว แชมพูต่างๆมากมาย
ยกตัวอย่างไม่มีวันหมด ยิ่งเขียนยิ่งมัน ผมจะให้ความจริงท่านทราบอีกอย่างหนึ่งนะครับ ส่วนใหญ่เวลาท่านจะ
ขายพลาสติกคนรับซื้อเขาจะชั่งรวมทุกชนิด แต่จริงๆแล้วพลาสติกที่ใส่อาหารจะมีราคาสูงกว่าพลาสติกที่ใส่เคมี
นะครับเพราะวัสดุที่ใส่ของกินจะเป็นวัสดุชั้นดี(ในเรื่องของวัสดุพลาสติกผม จะมีความรู้แยกเป็นตอนให้ภายหลัง
ครับ)ไม่มีอันตราย หากคราวหน้าท่านจะขายพลาสติกอีกให้แยกออกเลยครับแล้วขอราคาเพิ่มต่างหากได้ อีก 2-3
บาทต่อกิโลกรัม
         ในส่วนของขวดแก้วนั้นหากบ้านไหนคุณพ่อบ้านชอบดื่มเบียร์ดื่มเหล้า ก็คงจะมีขวดเหลืออยู่บ้าง
นอกจากนี้พวกขวดที่ใส่เครื่องปรุงจำพวกซอส น้ำปลาและอีกมากมายเช่นกัน ขายได้หมดครับราคาเป็นกิโลกรัม
เมื่อเทียบแล้วราคาจะถูกกว่าพลาสติกแต่น้ำหนักจะได้มากกว่า นอกจากนี้ขวดบางประเภทสามารถขายได้เป็น
ใบๆราคา1-3 บาทต่อใบเช่นพวกขวดแม่โขงหรือขวดเหล้ารูปทรงคล้ายคลึงกันส่วนพวกขวดเบียร์จะ นับรวมหลาย
ใบต่อ1 บาท เขาจะเอาไปล้างแล้วบรรจุใหม่ครับ เพราะฉะนั้นขวดที่จะขายเป็นใบ ต้องไม่มีร่องรอยร้าวหรือบิ่น
แต่อย่างใด หากพบรอยบิ่นแม้แต่นิดเดียวจะต้องซื้อขายเป็นกิโลกรัมทั้งหมด(เขาเอาไปหลอม เพื่อเป่าใหม่ครับ)
แต่เดี๋ยวก่อนท่านผู้เจริญทั้งหลาย เกมส์ในการขายขวดนั้นก็เหมือนกับการขายพลาสติกนั่นแหละครับคือคนรับซื้อ
ก็มักจะรวมเศษขวดในราคาเดียว จริงๆแล้วการขายเศษขวดนั้นควรต้องแยกสีครับ สีของขวดจะมี 3 สีครับสีแรก
เรียกว่าสีใสหรือขาว เช่นพวกขวดเหล้าทั้งหลายขวดเครื่องปรุงรสทั้งหลาย  สีชาคือขวดเบียร์ทั้งหลายเช่นช้าง
หรือสิงห์  ส่วนสีเขียวคือขวดเบียร์บางยี่ห้อเช่นไฮเนก้นเป็นต้น สำหรับราคานั้นสีใสจะแพงที่สุด รองมาก็สีเขียว
สุดท้ายคือสีชาแต่ราคาต่างกันไม่มากครับประมาณ0.5-1 บาทต่อกิโลกรัมเท่านั้น ส่วนโรงงานรีไซเคิลขวดจะ
แบ่งเป็น 2 ประเภทคือโรงล้างกับโรงหลอม พวกโรงล้างจะรับเฉพาะขวดที่จะนำไปบรรจุใหม่ครับเขาจะรวบรวม
ขวดทุกชนิดที่มีออเดอร์นำมาล้างในเบื้องต้นลอกฉลากออกเอาสิ่งสกปรกในขวดออก แล้วจัดเป็นแพ็กส่งให้
โรงงานผู้ผลิตอีกที(เขาเอาไปล้างต่อนะครับไม่ต้องกลัวสกปรก) ส่วนโรงหลอมจะรับเฉพาะเศษขวดแตกครับเขา
จะแยกสีเป็นกองๆไว้แล้วนำไปบดจนละเอียดเป็นผง จึงนำส่งโรงงานผลิตขวดให้นำไปหลอมเพื่อเป่าขึ้นรูปอีกที
หรือบางที่ก็มีก็มีเครื่องจักรเองทำตรงนั้นทั้งหมดครบวงจรเลยครับ
         มาเรื่องของกระดาษกันบ้างนะครับ ในบ้านส่วนใหญ่จะเป็นหนังสือพิมพ์มีกันเกือบทุกบ้าน นอกจากนี้ก็
คงเป็นพวกหนังสืออ่านทั่วไปเช่นนิตยสาร หนังสือเรียน หนังสือการ์ตูน (เรื่องของกระดาษยาวเหมือนกันผมจะ
แยกเป็นตอนในโอกาสหน้าครับ)ราคาหนังสือพิมพ์จะแพงกว่าหนังสืออื่นนะครับแล้ว ยิ่งหนังสือพิมพ์ธุรกิจพวก
ฐานเศรษฐกิจ ประชาชาติ พวกนี้ใช้กระดาษฟอกขาวภาษาร้านของเก่าเรียกว่า กระดาษขาวดำบี ราคาขายจะแพง
กว่ากระดาษหนังสือพิมพ์ทั่วไป 2-3 บาท นอกจากนี้มีประดาษบางประเภทที่บางบ้านอาจจะมีคือกระดาษ เอ4
หรือกระดาษถ่ายเอกสารนี่แหละครับหากใช้ไปแล้วเขาจะเรียกว่ากระดาษขาวดำเอ (ต้องไม่เปื้อนอย่างอื่นนะครับ
เปื้อนหมึกได้อย่างเดียว)ราคาแพงกว่าทุกตัวเลยครับยิ่งหากยังไม่ได้ใช้เลย คือไม่เปื้อนหมึกเลยจะเรียกว่ากระดาษ
ปอนด์ราคาแพงกว่ากระดาษขาวดำสองสามเท่าทันทีครับ มีเรื่องที่น่ารักจะเล่าให้ฟังผมเคยไปแนะนำเรื่องนี้ให้
บ้านเพื่อนฟัง เด็กๆในบ้านเกิดพาณิชย์ปัญญา เอากระดาษขาวดำที่พ่อตนใช้แล้วแต่ยังมีส่วนหน้าขาวเหลืออยู่มา
ตัดเล็มเอาเฉพาะที่เป็นหน้าขาวเพื่อแยกขายเป็นกระดาษปอนด์ ก็น่ารักดีครับรู้จักสร้างมูลค่าในทรัพย์ตั้งแต่ยังไม่
10 ขวบ เตือนไว้เรื่องหนึ่งครับกระดาษที่เปียกน้ำทุกชนิดเขาไม่รับซื้อนะครับต้องไป ทำให้แห้งก่อนเป็นกฎของ
การรับซื้อกระดาษรีไซเคิลครับ
         ถึงตอนนี้เราคงพอมองภาพของขยะรีไซเคิลออกบ้างแล้วนะครับ เรามาต่อกันในเรื่องของการเดินทาง
ของขยะพวกนี้กัน หากขยะเหล่านี้เราไม่ได้เก็บรวบรวมเพื่อนำไปขาย ร้อยทั้งร้อยก็ต้องทิ้งอยู่ในถังขยะหน้าบ้าน
รอพนักงานมาจัดเก็บตามเวลาที่กำหนดกันวันละครั้งบ้าง วันเว้นวันบ้าง อย่างที่ผมได้เรียนให้ท่านได้ทราบแล้วว่า
บ้านเรายังไม่ได้มีการคัดแยกขยะอย่างจริงจัง ขยะรีไซเคิลจึงปะปนอยู่ในขยะแห้ง ขยะเปียกที่หน้าบ้านท่าน
พนักงานจัดเก็บขยะได้ถือโอกาสนี้คัดแยกขยะรีไซเคิลอีกทีครับ หากท่านสังเกตรถเก็บขยะเกือบทั้งหมดนะครับ
จะมีถุงปุ๋ยใบขนาดกลางๆหลายใบห้อยอยู่ท้ายรถขณะที่รถกำลังวิ่งมาเก็บขยะ เขาก็คัดแยกไปด้วยแต่ไม่ได้คัด
ละเอียดหรอกครับเพราะต้องเก็บขยะไปด้วย ส่วนมากจะได้แต่พลาสติกเพราะมีเยอะเหลือเกิน ส่วนพวกกระดาษ
ส่วนใหญ่จะใช้ไม่ได้แล้วเพราะเปียกน้ำสกปรกจนเกือบหมด ต้องปรบมือให้กับคนเหล่านี้ดังๆครับอาชีพที่ใครๆก็
รังเกียจเพราะสกปรก(ก็เพราะเราๆท่านๆนั่นแหละทำให้พวกเขาต้องสกปรก)แต่มีสติ ปัญญาคิดเพิ่มมูลค่าในงาน
ของตนไม่เบียดเบียนใคร มีรายได้เพิ่มขึ้นอีกมาก มีเรื่องแปลกแต่เป็นเรื่องจริงครับ เชื่อมั้ยครับว่าการรับพนักงาน
เก็บขยะใหม่นั้นเข้ายากมากเพราะรายได้ตรงนี้ทำให้คนแย่งกันมาทำ ต้องมีเส้นสายครับถึงจะมาเป็นพนักงานเก็บ
ขยะบ้านเราครับ เอากันเข้าไป
        เมื่อขยะถึงลานทิ้งขยะแล้วส่วน เชื่อมั้ยครับว่ายังเหลือขยะรีไซเคิลให้คัดแยกอีกมาก ถึงขนาดมีคนทำ
อาชีพคัดขยะบนกองขยะอีกที เรียกว่าปลูกเพิงกินนอนรอกันอยู่ที่นั้นเลยทีเดียว ทันทีที่รถขยะเลี้ยวเข้าไป ลูกเล็ก
เด็กแดงหัวดำหัวหงอกจะไปออกันอย่างไม่กลัวเชื้อโรค เพื่อแย่งกันคัดขยะรีไซเคิล คัดเสร็จกองรอไว้ที่หน้าเพิง
นั้นแหละครับเดี๋ยวมีร้านรับซื้อของเก่าเจ้าประจำไปรับถึงที่เป็นไงละครับ ธุรกิจก็คือธุรกิจ นี่ยังน้อยนะครับที่
ประเทศฟิลิบปินส์ยิ่งกว่านี้ครับถึงขนาดมีคำหนึ่งที่คนรู้จักกันทั้งโลกว่า “สโม๊กกี้ เมาเท่นส์ ” หมายถึงภูเขาขยะ
เป็นที่ทิ้งขยะขนาดใหญ่โตมากจนมองเห็นแต่ไกลคนที่ไม่ทราบเห็นครั้งแรกก็นึก ว่าเป็นภูเขาเป็นแหล่งชุมชนที่มี
คนไปอาศัยอยู่นับพันนับหมื่นคนเพื่อหาเลี้ยงชีพจากการเก็บขยะขายมากขนาดที่ ว่าเคยมีเหตุการณ์ขยะถล่ม
ชาวบ้านเสียชีวิตเป็นจำนวนมากไปเมื่อหลายปีก่อน บ้านเรายังไม่มีครับ ก็อย่าให้มีเลยครับ มันไม่จำเป็น ตาม
ตัวเลขในมือผมนะครับพบว่าขยะที่เราทิ้งกันทุกวันนี้สามารถ รีไซเคิลได้ถึงร้อยละหกสิบ แต่ใร้อยละหกสิบนี้เรา
มีความสามารถเอามาใช้ได้แค่หนึ่งในสามเท่านั้น เพราะอะไรหรือครับ ก็เพราะเราไม่ช่วยกันนะสิครับต่างคนต่าง
ทำ ต่างคนต่างอยู่ ไม่มีเจ้าภาพ  สองในสามที่เหลือนั้นคิดเป็นมูลค่าหลายหมื่นล้านบาท เสียดายจริงๆครับ
        ขยะที่เหลือจาการคัดแยกของชาวบ้านแล้วจะถูกนำไปกำจัดมีหลายวิธีครับ ฝังกลบบ้าง เผาบ้างแต่อันน
ไม่เกี่ยวกับเรื่องรีไซเคิลผมขอผ่านก็แล้วกัน ฉบับหน้าผมจะรับใช้ท่านเรื่องการขายขยะรีไซเคิลจากบ้านท่านครับ
ว่าควรขายให้ใคร ทำอย่างไรไม่ให้โดนโกงน้ำหนัก คนที่มารับซื้อถึงบ้านต่างจากร้านรับซื้อของเก่าอย่างไร และ
ราคาขยะรีไซเคิลและประเภทที่ละเอียดขึ้นเป็นอย่างไรและมีอะไรบ้าง อดใจรอนะครับ เป็นแฟนเราต้องอดทน

24/03/2010 | posted by: admin


88 หมู่ 6 ต.บางเสาธง อ.บางเสาธง
จ.สมุทรปราการ 10540
Tel: 02-3381304
日本語ダイレクト:086-076-8470